قصه پرغصه آب در منطقه لهبری گلگیر، پروژهای که ۷ سال است کلنگ میخورد اما به کام مردم نمیرسد
روستاهای منطقه لهبری در بخش گلگیر سالهاست در انتظار اجرای پروژه آبرسانی و لولهکشی ماندهاند، پروژهای که اعتبار آن سالها پیش تصویب شد، چندین بار با حضور مسئولان وقت کلنگزنی شد، اما با گذشت بیش از هفت سال هنوز به سرانجام نرسیده و در میان وعدههای مکرر، تغییر پیمانکاران و پیچیدگیهای اداری بلاتکلیف مانده است. این در حالی است که مردم دهها روستا در یکی از گرمترین مناطق خوزستان، همچنان برای تأمین ابتداییترین نیاز خود یعنی آب آشامیدنی، با مشکلات جدی و طاقتفرسا دستوپنجه نرم میکنند.بر اساس پیگیریها، روستاهایی از جمله پاگچ، گلیخون، شکرآب، شهولی، جهجه، کالوسه و قلعهمدرسه همچنان از دسترسی پایدار به آب شرب محروماند و آبرسانی به بخش قابل توجهی از این مناطق تنها از طریق دو تانکر انجام میشود، تانکرهایی که گاه یکی از آنها نیز بهدلیل خرابی یا مشکلات فنی از مدار خارج میشود. در چنین شرایطی این پرسش جدی مطرح است که آیا برای جمعیتی که در این روستاها و در حدود هشت ماه از سال با گرمای شدید روبهرو هستند، میتوان آبرسانی با دو تانکر را راهکار قابل قبول و پاسخگو دانست؟یکی از ساکنان منطقه لهبری در گفتوگو با خبرنگار ما میگوید: سالهاست فقط وعده میشنویم. هر بار میگویند پروژه شروع میشود یا بهزودی تمام میشود، اما هنوز برای آب باید چشمانتظار تانکر باشیم. در این گرما زندگی بدون آب واقعاً طاقتفرساست و دیگر کسی به این وعدهها اعتماد ندارد. یکی دیگر از اهالی نیز با گلایه از روند طولانی این پروژه میگوید: اگر این طرح قرار بود برای شهرهای دیگر اجرا شود، آیا باز هم هفت سال طول میکشید؟ ما فقط آب میخواهیم؛ نه چیز اضافه. آب حق مردم است، نه امتیازی که هر بار آن را به آینده موکول کنند.در سالهای گذشته دلایل مختلفی برای توقف این پروژه مطرح شده که از جمله آنها میتوان به سرقت لولههای انتقال آب اشاره کرد، اما حتی با فرض صحت این ادعا، افکار عمومی همچنان این سؤال را مطرح میکند که چرا مردم باید تاوان ضعف در حفاظت از پروژههای عمرانی را بپردازند؟ اگر پروژهای با اعتبارات دولتی تعریف و اجرا میشود، مسئولیت صیانت از تجهیزات و تأمین امنیت آن نیز بر عهده دستگاههای مسئول است و نمیتوان نتیجه این ضعف را به شکل محرومیت چندساله مردم از آب آشامیدنی نادیده گرفت.آنچه امروز در منطقه لهبری جریان دارد، فقط تأخیر در اجرای یک پروژه عمرانی نیست، بلکه نمونهای روشن از فرسایشی شدن مطالبات عمومی در سایه بیبرنامگی و نبود پاسخگویی شفاف است. مردمی که سالهاست وعده شنیدهاند، اکنون بیش از هر چیز خواهان اعلام صریح آخرین وضعیت این پروژه، توضیح روشن درباره علت توقفهای مکرر، ارائه زمانبندی دقیق برای تکمیل طرح و همچنین بررسی مسئولیت دستگاههای اجرایی و پیمانکاران در این تأخیر طولانی هستند.در چنین شرایطی انتظار میرود معاونت هماهنگی امور عمرانی استانداری خوزستان با ورود مستقیم به این مسئله، از تداوم این بلاتکلیفی جلوگیری کرده و زمینه تسریع در اجرای پروژه آبرسانی روستاهای منطقه لهبری را فراهم کند. آب ابتداییترین حق مردم است و پذیرفتنی نیست که ساکنان دهها روستا در گرمای طاقتفرسای خوزستان همچنان در انتظار عملی شدن وعدههایی بمانند که سالهاست تکرار میشود، اما نتیجهای در پی نداشته است. مردم لهبری امروز بیش از هر زمان دیگری اقدام عملی میخواهند، نه وعدههای تازه.
